Our house, in the middle of the street

20160823_165111_zpstbvyqwsy

Nuja aan het eind van de straat eigenlijk. Maar het is zover! Ons huis. De verkoop is bijna rond, de renovatie aanvraag is verwerkt aan het worden en de afbraak en opbouw kunnen bijna beginnen. Het huis zelf heeft een grote emotionele waarde voor mij. Mijn grootvader is er geboren en opgegroeid, mijn vader en ooms zijn er geboren en opgegroeid en ik ben er deels opgegroeid. Het is eigenlijk een erfstuk en onze geschiedenis  in grote vorm. Mijn vader en oom zijn het er niet overeens maar het zou in 1909 of 1911 gebouwd zijn, mijn overgrootouders woonden er en hadden er vijf kinderen, waarvan mijn grootvader de jongste. De zus van mijn opa en hijzelf deelden het op waarna ze naast elkaar woonden en de zus er een buurtwinkel had. Nu zijn de zus en mijn grootvader overleden, renoveerde de kleindochter van de zus haar stuk om er in te wonen en nu gaan wij het stuk van de opa renoveren. Een echte familiestuk dus, dat toekomstige huis van mij. Lees verder

Tuin update, na hagelhel toch nog vreugde

20160818_202039_zpsrjgxbhhb

Ik geef het toe. De eerste paar weken na de hagelbui had ik er even genoeg van. Alles naar de vaantjes dacht ik. Ik kreeg al snel het hart onder de riem van mijn vader, stiefmoeder en andere wijze ouden in het vak. Niet opgeven, zeiden ze. Nog niets uittrekken en afwachten. Blij dat ik geluisterd heb. Er was wel een boel kapot. Maar het meeste heeft zich op wonderbaarlijke wijze herstelt. Mijn eerste moestuinjaar is er weliswaar een met lang niet geziene weersomstandigheden, slakkenplagen, rupsenplagen en veel leerervaringen met vallen en opstaan. Maar ik ben toch trots om de volgende dingen met jullie te delen, beginneling als ik ben. Lees verder

Machteloos tegen de natuur

20160626_145325_zpsenjp4lmy

Dat het een ongewoon seizoen is moet ik je niet vertellen, het regent al weken en weken onophoudelijk, en dat terwijl het nu zomer hoort te zijn. Ondanks dat alles deed mijn eerste moestuin het best wel goed. Mijn 16 tomaten planten bijvoorbeeld die mooi groot en breed stonden te pronken waren vooral mijn trots. En toen stormde het gisteren, met hevige hagelbuien die met een enorme kracht uit de hemel kwamen razen. Zo erg dat we met de auto van de rijbaan zijn gegaan en het uitgezeten hebben aan de kant van de weg, levensgevaarlijk. De putten stroomden over, grond nog riolering trokken die waterhoos nog. Eenmaal thuisgekomen ging ik meteen door de gutsende regen de schade evalueren en ik moet toegeven, ik was even ontroostbaar. Lees verder

Persoonlijke update, even vrijaf of toch niet?

fb_img_1466160523861_zpskog30txg

Door de nieuwe uurregelingen op mijn werk kunnen we minder overuren werken, wat ook betekent dat we minder kunnen opsparen. Daar ik er nog een heleboel staan had en we ook verplicht tegen eind juni op 20 overblijvende verlofdagen moeten staan ben ik twee weken thuis. Heerlijk zo’n verlof alleen thuis zou je denken. Niets is minder waar helaas.

Voorbereidend verlof, zo noem ik het. Aangezien we nu een moestuin hebben is daar wel altijd iets in te doen. Ook is hier het volgend probleem. We wonen in het huis van mijn vader, die weliswaar inwoont bij zijn vriendin maar zowat alles wat hij ooit gehad heeft bijhield. Ook zijn mijn oudste nonkel en grootvader reeds overleden en hun bezittingen zijn ook grotendeels bij ons terecht gekomen. Bedenk daarbij dat ik in mijn vorige relatie vier jaar samenwoonde in de stad en het grootste deel van de inboedel door mij gekocht was. Ik heb dit dan ook maar weer meegesleept naar mijn huis van oorsprong toen ik bij het afspringen van die relatie weer in mijn “leeg” ouderlijk huis kwam wonen. Reken daarbij een vriend die sinds het begin van onze relatie ook elke week een zak gerief meebracht. Ook lopen er hier drie katten en zit er een konijn te knorren in de keuken. Het ouderlijk huis is geen villa, ook niet klein maar zie je het probleem al komen? Lees verder

Na regen komt zonneschijn…

20160605_125901-3_zpskwauimgu

Groenten kunnen niet zwemmen… Niet dat ik dat niet wist hoor, maar mijn moestuin heeft het me toch maar bewezen om me ervan te verzekeren. Nuja, het is mijn eerste moestuin jaar en ik ben wat laat begonnen. Ik heb al een heleboel dingen geleerd die ik volgend jaar anders ga doen. Zoals vroeger beginnen, voorzaaien, erwten afdekken want de vogels hebben hun buikje rond gevuld met mijn zaadjes… Had ik eerder gezaaid hadden sommige planten het gered. Maar het weer heb ik niet in de hand en ik werk voltijds in de zorgsector en heb ook alle geluk dat werkende dagen meestal de zonnige zijn. Ik laat er mijn moed niet door vallen maar het is een triest zicht. Lees verder

Hoe de moestuin tot leven kwam

20160419_204237_zpsrc20jjd3

Binnenkort beginnen de grote werken, en met grote bedoel ik dan ook echt GROTE. De totale renovatie van mijn grootvaders huis. Een van de belangrijkste projecten in mijn en ons wereldje. Want dat wordt ons eigen stekje en dan hopelijk ook voor altijd. Maar zo’n grote projecten vragen veel inspanning en planning. En vooral veel geduld. Gespreide afspraken met bank en architect, het vele wachten op het plan, de goedkeuring en bouwaanvragen zijn een test op je zenuwen wanneer je staat te popelen om aan iets beginnen. Lees verder

En toen…stond er een tent in de tuin

20160517_163912_zps8b1j92ft

Van de huidige aanwinsten in de moestuin is mijn vriend vooral fan van het aardbeienperkje. Toen de eerste grote aardbei rood begon te kleuren vorige week maakte ik dan ook de belofte die voor hem te reserveren. Tot ik een dag later het trieste nieuws moest brengen  dat een vogeltje zijn aardbei komen stelen was.

Nuja, het is iets he. De hele winter vogels voeren en dan in de warme maanden  verwachten dat ze van de lekkernijen in de moestuin zouden blijven. Bij de eerste zaaipoging erwten zijn ze ze ook allemaal komen opsnoepen. De tweede poging erwten kreeg ondertussen een dekentje van gaatjesplastiek en nu hebben ook onze aardbeitjes een vogeltentje gekregen. Erg snel en een beetje improvisoir maar kom, de tweede rijpe aardbei zal voor de mensen zijn en niet voor onze gevederde vriendjes.

Het prille begin

En zo werd Juffrouw Eigenzinnig geboren. Nu ja al even geleden hoor, zo’n 27 jaar ongeveer. Mijn interesse’s zijn in die 27 jaar al meermaals verandert. Van een halve jongen die altijd buiten met opa en in het werkhuis speelde of aan het lezen, eens de tienerjaren in een uithanger en niet zo ijverige studente die liever uitsliep dan leerde. De eerste stapjes in de werkwereld kwamen met een passie voor make up en kleren en nutteloze dingen en luieren, vrolijk als ik was dat er zich geen taken of nood aan nachtelijke leersessies meer aanbod.

Nu ik 27 ben, een vaste relatie heb die gepaard gaat met samenwonen, het huishouden regelen en veel planning van mij afhangt ben ik ineens een stuk volwassener geworden. Dat gaat dan ook samen met een verandering van levensstijl en hobby’s. Zo zijn mijn vriend en ik klaar voor kinderen, gaan we opa’s huis renoveren en ben ik begonnen aan een moestuin. Het graag lezen zit er wel nog in, onveranderd in die 27 jaar. Al lees ik naast vele boeken ook graag blogs,  zoek ik veel op over renoveren en tuinieren en is dit dan ook vooral het ontspanningsmoment geworden. Vandaar dat het me ook leuk vond zelf een klein blogje bij te houden. En zo dat “juffrouw eigenzinnig ” hier vandaag het levenslicht ziet.

Ah kom, een mens moet toch iets van bezigheid hebben dat niet verplicht is.